Boost your innovation with Accept Mission

Generating ideas usually isn’t such a problem for me. On the contrary, I sometimes deliberately hold back and avoid sharing the many sparkles of my mind, as other people sometimes mistake them for solutions when all I”m doing is thinking out loud. Most innovative products are the result of an innovation process which started with many, collaboratively generated ideas stacked on top of each other instead of that one brilliant first thought.


With Accept Mission, a new tool & game developed by Creatieve Koppen, you can create an online brainstorm with people participating in their own time, on their own device. Participants vent their ideas anonymously (as undercover avatars) and discuss and rate the ideas of others without fear of being criticised. Engagement is triggered by scoring points. This not only seems effective, but also a lot of fun.


I’m currently looking into an opportunity to try this out, as Accept Mission offers a free trial with limited participants and features!
Check out the demo video:


Stop phubbing and grow a Forest

I love my phone. It feeds me news, connects me to my family and friends and allows me to search and find any relevant information 24/7. My phone is my camera, calculator, calendar, watch, health coach, weather man, TV and radio. But checking something on my phone sometimes takes more time than I want. While checking my mail, I casually click on Facebook or Instagram, just for fun or out of curiosity. Does this sound familiar? There’s even a word for it: phubbing.

Forest is an app on your phone that keeps you from seeking distraction. When you want to concentrate, you can plant a virtual tree and while you stay away from apps other than Forest, your tree will grow and prosper. It sounds like a simple reward, but somehow the gamification is just right and it works! So next time you need to make your deadline, try to keep focussed with Forest. It is available for iOS and Android.

Forest app

Piracy in science

So… do I dare google for Sci-Hub, to see for myself what it is all about? I know it is a site that illegally offers more than 60 million scientific papers, grabbed from behind the publisher’s paywalls and libraries’ authentication screens and offered to be downloaded for free. I also know that its founder Alexandra Elbakyan has been featured on as one of 10 people that mattered in 2016 [1]. If everyone’s using it or is at least checking it out, shouldn’t I be allowed a little peak? started in 2011 when Elbakyan decided to help others with her skills to circumvent legal access when she could not get or afford to pay for the articles she needed for her own research project. In 2015 she got sued by Elsevier which led to her losing the domain [2]. However, Elbakyan would not give up, motivated by weekly thank-you notes, some with financial support [1] and supportive tweets [3], she moves to other domains when necessary.

An online survey by Science Magazine last May, showed that only 12% of the more than 10,000 respondents thought it is wrong to download pirated papers and 59% of the respondents admitted to having done so a few times (33%) or even daily / weekly (26%) [4].  And it’s not just people who don’t have access. Even scholars who’s institutional or academic libraries pay heavy license fees to offer the content through their websites or Discovery systems, still seem to prefer the easy, hassle-free Sci-Hub, or simply want to support the pressure piracy sites put on publishers to move towards open-access business models.

I dare. The user interface is in Russian, but it’s so easy to use there is no need to translate. I copy-paste a DOI from an article (2016) related to a project I am working on and in less than a second, there it is. One click, no messy splash page. Just the content. OK, I get the appeal. The only English button asks me to donate with Bitcoin.

Screenshot 2017-01-25 10.54.15

One more example of how scientific readers are taking control is #ICanHazPDF a popular hashtag on Twitter. When you want an article you can’t access, you tweet the DOI or URL with this hashtag and wait for one of your followers to mail it to you. Then you are supposed to delete the tweet… [5]. This practise is not always piracy, as the article you get might be a preprint or the author’s version, legitimately published in green OA in an institutional repository. Or you might get it directly from the author, a common practise that is allowed by most publishers, see for example Elsevier’s Sharing Policy [6]

Open Access as a default, we are working hard to get there. Libraries will try to maintain a relevant collection for its patrons, but cannot afford to provide access to all scientific content that is wanted or needed. In the meantime: be open, publish open access yourself and if you cannot access what you need: try document delivery / Inter Library Loan. We do not promote piracy, but we need to be aware of what is happening globally and how that is affecting the scientific community. We’ll keep you informed.

[1] – 20-1-2017
[2] – – accessed 20-1-2017
[3] –– accessed 20-1-2017
[4] – – accessed 20-1-2017
[5] – – accessed 25-1-2017
[6] – 25-1-2017


Tools, tools en social media voor academia

Picture of different tools

image: Todd Quackenbush via Unsplash

Dat er voor wetenschappers veel handige tools en communities beschikbaar zijn, wisten we al uit het onderzoek van UKB collega’s Bianca Kramer en Jeroen Bosman. Zij hielden een wereldwijde enquete die uiteindelijk door meer dan 20,000 mensen werd ingevuld. De resultaten publiceerden ze in eerste instantie als 101 innovations in scholarly communication, maar later werd de 101 weggelaten (in Amerika staat 101 ook voor een introductie cursus, bv Math 101). Er werden door de respondenten wel meer dan 400 tools genoemd. De dataset is beschikbaar via Zenodo en is al zeer de moeite waard om er in Excel met te “spelen”: welke tekstverwerkers zijn het populairst onder al publicerende Engineering & Technology PhD candidates? Filter, filter, count: Word, LaTeX, Google Docs en dan een “Long Tail” met onder andere Authorea, Overleaf, Scrivener en Libre- of OpenOffice, maar ook veel waar ik nog nooit van had gehoord. Welke reference management tool wordt het meest gebruikt in Nederland, ongeacht discipline?
EndNote [1]. Enzovoort, enzovoort. Interessant om te weten, en zeker goed om een keer wat dieper in te duiken.

Kramer en Bosman gaan met de resultaten op zoek naar research workflows en willen ook de link gaan leggen met open science workflows. Zij richten zich specifiek op de volgende activiteiten in de research cycle: Discovery, Analysis, Writing, Publishing, Outreach en Assessment.

Andy Miah, hoofd wetenschapscommunicatie en future media van University of Salford, geeft een iets andere doorsnede van veel gebruikte tools die zeker ook interessant is. Hij maakte een alfabetische lijst van social media for academia. Social media is ruim geinterpreteerd: de lijst bevat ook handige hulpjes als en Doodle. Eigenlijk van alles wat het dagelijkse werk van een wetenschapper gemakkelijker maakt. Wat ik leuk vind aan deze lijst is dat Andy deze tools ook echt allemaal zelf heeft uitgeprobeerd. Achter sommige tools staat een link EXAMPLE naar zijn persoonlijke pagina of zijn account in de genoemde tool.

Loop er eens door heen en check hoeveel je er van naam kent, zelf weleens gebruikt (hebt) en ontdek nieuwe “gems”. Na de Z (voor Zotero) komt een lijst met gesneuvelde tools: oude bekenden? Zelf ken ik 59 van de 125 genoemde tools – net iets minder dan de helft – en gebruik ik er 52.

[1] Bosman, J., & Kramer, B. (2016). Innovations in scholarly communication – data of the global 2015-2016 survey [Data set]. Zenodo.

LEGO® in Libraries

Playing with LEGO is fun and a great way to reduce stress, but… there’s more! Buidling with the blocks and mini figures can boost creativity, build up problem solving skills and help explain ideas and concepts to others. LEGO has developed special “Serious Play” buidling kits and even a certification programme for facilitators. Less seriously, you can mix and match your own LEGO kits and just experiment and that is just what we are going to do at TU Delft Library (coming soon!).

We are not the first academic library to <3 LEGO. A few weeks ago, I met Christian Lauersen from the Royal Library / Copenhagen University Library in Denmark who did a  great stop motion Lego movie as a library introduction for new students. The movie is made with so much fun and love, that it shows and students really connect to that and to the library.

LEGO workshop at Next LibraryLast year at Next Library, I did a LEGO workshop session “Everything is awesome” which made me realise how easy and powerful it is to imagine while building and then share your thoughts with a group.

Then there is Megan Lotts, who introduced LEGO to the Art Library at Rutgers University (New Jersey, USA) and talks about her experiences and lessons learned and some other examples in a nice interview in Library Journal. She is all about connecting with students and LEGO helps her do that:

This is what libraries really want. We want to engage. For me the LEGO [bricks] have been brilliant because they’re the same skills that we use when we research—[they’re] creative thinking skills, problem solving skills. And I find that now my students are honing these with the LEGO [bricks] they’re more prepared to search for library resources.” [quote from the interview]. That says it all, don’t you think?

Wat je nu echt moet weten over Snapchat

Ik wist dat het bestond, natuurlijk. Maar opeens was het overal: Snapchat in nieuwbrieven, blogposts, op het OCLC congres, in de krant, in gesprekken. Meestal samen met Instagram genoemd in de context van “the next big thing” op het gebied van social media. Instagram kennen we inmiddels wel, al is het maar van de “vette” foto’s die tegenwoordig op de monitor bij de personeelsingang voorbij komen. Snapchat is hot & happening, dus een onderzoekje waard.

snapchat logos

Met Snapchat kan je foto’s of video’s van max 10 seconden naar één specifiek contact of naar al jouw volgers sturen. Je kan de beelden bewerken door er op te tekenen of er teksten en emoticons of stickers aan toe te voegen. Je kan ook foto’s en video’s bundelen in een verhaal (story). Wat maakt Snapchat uniek? De Snaps (stories, foto’s en video’s) die je stuurt worden na het bekijken gewist. Hebben de ontvangers of volgers de Snaps 24 uur na het publiceren nog steeds niet gezien? Pech. Na 24 uur verdwijnen je creaties in de cyber-prullenbak. En dat is eigenlijk best wel fijn, want dan ben jij al weer wat anders interessants aan het doen waar je over kan snapchatten. Naast het chatten met beelden, kan je ook “gewoon” met tekst chatten met je volgers zoals je bij WhatsApp doet.

Wat Snapchat naast het vluchtige karakter nog meer zo populair maakt, is dat je de foto’s en video’s in de app maakt, dus zonder de mogelijkheid gebruik te maken van editing tools, mooimakerij of professionele apparatuur. Het gaat bij Snapchat niet zoals bij Instagram om het mooie plaatje, maar om het moment. De tekenstift en stickers nodigen uit om jouw creativiteit te botvieren op een laagdrempelige manier: het mag er uit zien als een kleutertekening (maar het hoeft niet, je kan zelfs echte Snapchat-kunstenaars volgen!).

Inmiddels bestaat Snapchat al een jaar of vijf en na een tijdje vooral populair te zijn geweest onder jongeren, beginnen nu de marketingmachines van bedrijven en organisaties en ja, ook hogescholen en universiteiten (HvA en UT) met Snapchat om hun doelgroep te bereiken. Je kan ook het NOS journaal, Ajax, CNN, Rihanna, Lil’ Kleine en waarschijnlijk je neefje van 12 volgen. Inmiddels hebben meer dan 2 miljoen Nederlanders een account. Ik nu ook.

Mijn eigen ervaring? Snapchat kijkt – met toestemming – wie van jouw contacten ook een Snapchat account heeft. In mijn geval waren dat mijn tiener neefjes en nichtjes, jonge meiden van modern-jazz les en één collega. Ik heb wat crea-foto’s de wereld in geslingerd, maar moet duidelijk nog even wennen. Is er iemand in de Library die een Snapchat-experimentje met mij wil aangaan?

Geraadpleegde bronnen:

Duurzame opslagcapaciteit voor de hele lange termijn

De opslagcapaciteit van dit glazen schijfje, 360 terabyte, is nog niet eens zo spectaculair. Bij een niet nader te noemen elektronica-gigant koop je externe schijven van 3 TB voor minder dan €200 per stuk. Maar gecombineerd met de afmetingen en vooral ook de duurzaamheid, is dit schijfje toch wel bijzonder. Het is bestand tegen temperaturen tot 1000 graden celcius en kan bij kamertemperatuur naar verwachting 14 miljard jaren mee [1]. Daarmee lijkt deze technologie uitermate geschikt voor het bewaren van belangrijke archieven van bijvoorbeeld musea en bibliotheken. En zou er iemand al zo’n grote dataset hebben? Misschien nu nog niet, maar dat kan in de komende jaren best komen.

Universal Declaration of Human Rights recorded into 5D optical data (

Foto: Universal Declaration of Human Rights opgeslagen in 5D optische data. Het schijfje is ongeveer zo groot als een twee-euromunt.

Het glas wordt beschreven met een ultra-fast laser. De laser creëert 5D nanostructuren in het glas. We kennen allemaal 3D (de dimensies lengte x breedte x hoogte), de andere dimensies komen van de omvang en richting van de afzonderlijke structuren. Het uitlezen gebeurt met een optische microscoop en polarisatiefilter (denk: Polaroid zonnebril) [2].

Het klinkt eenvoudig, maar dat is het waarschijnlijk niet. Wetenschapper Peter Kazansky van de University of Southampton (UK) is met zijn collega’s al 15 jaar bezig met deze technologie, die nu is bewezen door onder andere de Universal Declaration of Human Rights (UDHR, zie foto), Newton’s Opticks en Magna Carta op schijf te zetten. Er wordt gezocht naar partners om de technologie productierijp te maken [2].


Kahoot! voor een snelle online quiz of toets

Niet nieuw, maar ik kwam het ineens op verschillende plekken tegen, dus dan is het interessant. Kahoot! is een online tool waarmee je snel en gemakkelijk aantrekkelijke online quizes, polls of toetsen kan maken voor gebruik in een interactieve presentatie. Je kan daarbij denken aan een discussie / panel sessie van een symposium, maar ook gewoon in een klassikale les.
Screenshot 2016-02-10 11.27.24
Er zijn heel veel van dergelijke tools, maar Kahoot springt er uit door het gebruiksgemak en een aantrekkelijke presentatie. Je kan meedoen met elk device: smart phone, tablet of laptop, want je hebt alleen een browser nodig (met Internet verbinding).
De deelnemers kunnen zich aanmelden met een pincode en een “nickname” dus als ze dat willen anoniem. Je kan ervoor kiezen voor punten te spelen, dan wordt het een game en worden de meeste deelnemers ineens een stuk fanatieker!
TU Delft heeft een licentie voor “Turning Point”, dat is uitgebreider en kan meer, maar dan kost het je wel wat meer tijd dan de 6 minuten (!) die ik nodig had om te registreren, een Kahoot! te maken en te testen. Bovendien ziet Kahoot er grappig uit, wat de sfeer ten goede kan komen. Ik ben een fan. Ook proberen?

I am the content: how and why instructors discover and share course content

Early January, OCLC held a webinar about a study done by by Temple University Libraries (Philadelphia, US) on practises of instructors selecting, sharing and organising course content. I didn’t have time then, but when we started to discuss what we as a library can do for teachers in the context of Open Education, especially for “Enrich online learning”, I decided to watch part of the webinar and look in to the study to see what we might learn from our colleagues across the ocean.

You can find a presentation as well as the webinar online at OCLC. The study has been conducted by doing a structured interview with ten full time teaching staff at Temple University.  It has had a long run: from preparation in 2011 to presenting the results in 2015. The content in the study can be readings, video, images and other supporting materials other than the course syllabus.

So what are instructors doing and why? Some are creating home video’s and posting them on YouTube or streamed to Blackboard using Pdf’s of published articles are shared using Google Sites. Textbooks are carefully selected to be used for the long term, but supporting materials like links, images are on-the-fly selections. Teachers have accumulated this material, sometimes organised using tools like Dropbox, Delicious or EndNote. How do they discover these resources? “Well, that’s my job to know. I’m always aware of things, so if it appears to me, I’m gonna see it.” Also, teachers rely on their network: “…A social network is a little bit less cumbersome than doing a keyword search in [database name].”

Questions from the interview: how they decide what to share

Screenshot taken from the webinar’s presentation.

The take away for libraries is that the teachers said they rarely specifically search or “hunt” for course materials. What works at Temple is to weekly push content as an alert, such as an email with new book lists and/or relevant news from popular newspapers. What is necessary to be relevant is a good understanding of the appropriate level for the different target groups and a focus on quality.

According to Temple, to help teachers it might be more effective to “unbundle content” so instead of sending a link to an article or book, send a paragraph of chapter that is highly relevant. If I had been in the webinar, I would have asked: For all these (hundreds of) courses, how can the library have and maintain the knowledge to evaluate what is relevant and the right level for a specific course? They have library liaisons at the faculties at Temple, but I wonder if that is enough. Hey, let’s just send them an email!

Sources: webinar and pdf (slides).